De allereerste keer

Deze week zetten de jongeren van de Academie Borgerhout hun eerste stappen op het toneel in onze Theatergarage.

Vooraf sprak ik met Anneke, één van hun docenten. De jongeren zijn in het naschools aanbod van de Academie binnengestroomd via het project Kunstkuur, waarin Anneke en haar collega als co-teachers leerkrachten in het basis- en middelbaar onderwijs ondersteunen rond muzische vorming.

Voor Anneke was het een unieke belevenis. Haar collega kende ons cultureel buurthuis al, maar voor haar was het de eerste keer.

De jongeren hadden maandenlang hard gewerkt om hun teksten van buiten te leren en geloofwaardig te brengen. Voor velen van hen, met een anderstalige achtergrond, is dat een bijzonder knappe prestatie.

In de laatste lessen werden bepaalde theatertechnieken nog extra getraind. Maar, benadrukte Anneke, theater gaat om meer dan techniek. Het is ook een oefenplek voor sociale en praktische vaardigheden: zelfstandigheid, discipline, samenwerken.

Via de academie waar hun kroost les volgen, hopen ze bovendien ook ouders warm te maken voor theater en andere culturele projecten.

Na mijn shift sprak ik met één van de jonge deelnemers. Zijn fiere oma prees zijn mooie prestatie. Zelf was hij ook tevreden: hij had “hard geoefend” om zijn tekst van buiten te leren.

Ik vroeg of hij zenuwachtig was.

“Een beetje,” zei hij.

Ik vertelde hem dat zelfs de grootste acteurs, na duizend voorstellingen, nog altijd zenuwachtig kunnen zijn.

Dat hoort bij het vak.

En misschien maakt net dat zo’n allereerste keer zo bijzonder.