We
zijn alletwee van ‘t Waasland. Ik ben van Stekene en Marie
is van Sint-Niklaas.‘k Ben er gaan lopen maar de laatste
tijd ga ik er graag terug naar toe omdat de geur van de bomen mij
een geborgen gevoel geeft.
Ik ben er ook gaan lopen maar ik wil er nooit meer terug naar toe. ‘k
Wil het er dus ook niet meer over hebben. ‘k Wil u spreken over
onze Va. Elk jaar deed hij mee met de ‘Chinese tafel van Sint-Niklaas’ op ‘t Scalafeest
van de turnkring Kracht & Geduld.
Mijn grootouders zijn ook jong geweest. De meeste van hun vrienden
leven niet meer en van sommigen weten ze’t niet. ‘k Vind
dat spijtig. ‘k Kan er niet tegen dat de dingen voorbij gaan. Ze glippen uit
mijn handen gelijk ‘n paling.
Zelf was ik ook bij de turnkring. Voor een gezonde geest in een gezond
lichaam. ‘k Weet niet of dat gelukt is maar op de reünie
van de Onze-Lieve-Vrouw Presentatie kon ik nog goed mee.
We worden allemaal oud. Van uzelf merkt ge het niet maar bij de anderen
ziet ge het wel.
Ze worden kaal, ze worden dik, ze hebben kinderen en een eigen huis.
En ik ? Ik krijg af en toe een grijs haar.
‘t Leven is maar zo lang als ‘t duurt en iedereen zal toch
op een bepaald moment moeten gaan. Zweert dat ge dan geen scène
gaat maken als ‘t zover is, dat ge niet begint te roepen en dat
ge me tot ‘t einde laat uitspreken.
Als ge iets te zeggen hebt, zeg’t dan.
Hoe langer dat ge wacht, hoe moeilijker dat ‘t wordt.
|